Ավանդական հայկական դուդուկի և այլ երաժշտական գործիքների վարպետ պատրաստող
Դիտել հավաքածունԱրթուր Հ. Գրիգորյանի ձեռագործ հայկական երաժշտական գործիքներ
Դասական հայկական դուդուկ՝ պատրաստված հնեցված ծիրանի փայտից։ Հարուստ, ջերմ տեմբր՝ իդեալական ավանդական կատարումների համար։
Ավելի ցածր հնչող տարբերակ՝ խորը, ռեզոնանսային ձայնով։ Իդեալական անսամբլային կատարումների և ձայնագրությունների համար։
Պրեմիում համերգային դասի գործիք՝ անզուգական ռեզոնանսով։ Նախընտրելի է աշխարհի առաջատար երաժիշտների կողմից։
Փականները ապահովում են ավելի արագ մատնադրում և ավելի մաքուր անցումներ։
Յուրաքանչյուր գործիք փոխանցում է այն հոգեհույզ և թախծոտ տեմբրը, որը հազարամյակներ շարունակ ձևավորել է հայկական երաժշտությունը։
Պատրաստվում է բացառապես հնեցված ծիրանի փայտից՝ ապահովելով լավագույն ակուստիկ հատկություններ և դիմացկունություն։
Յուրաքանչյուր դուդուկ ձեռքով է պատրաստվում հմուտ վարպետի կողմից, ով ժառանգել է սերնդեսերունդ փոխանցված տեխնիկան։
Օգտվեք անվճար համաշխարհային առաքումից բոլոր գործիքների համար։ Ներառված են անվտանգ փաթեթավորում և հետևում։
Արթուր Գրիգորյանը, Հովսեփ Գրիգորյանի որդին, երաժշտական գործիքներ է պատրաստում 1997 թվականից։ Սովորելով հոր մոտ՝ նա յուրացրել է այս գործիքների բացառիկ առանձնահատկությունները։ Այսօր համարվելով լավագույն վարպետներից մեկը՝ Արթուրը պահպանում է ընտանեկան ավանդույթները՝ միաժամանակ գործիքները կատարելագործելով նոր տեխնոլոգիաներով։
Այսօրվա առաջատար դուդուկահարներից շատերը, ներառյալ աշխարհահռչակ Ջիվան Գասպարյանը, նվագում են բացառապես Արթուր Գրիգորյանի պատրաստած գործիքներով։ Յուրաքանչյուր գործիք ձեռքով պատրաստվում է խնամքով ընտրված ծիրանի փայտից՝ ապահովելով իսկական, հոգեհույզ հնչողություն, որը սերունդներով բնորոշել է հայկական երաժշտությունը։
Հովսեփ Գրիգորյանը, վարպետ պատրաստողը, հայտնի որպես OMO, իր կյանքի ավելի քան 50 տարին նվիրել է հայկական ժողովրդական գործիքների՝ դուդուկի, զուռնայի, շվիի և այլնի պատրաստմանը։ Դուդուկի կատարյալ բնօրինակ հնչողության որոնումը սահմանեց չափանիշ, որին շատերը փորձել են հասնել, սակայն ոչ ոք չի կարողացել կրկնել նրա եզակի վարպետությունը։
Նրա ժառանգությունը շարունակում է հնչել իր ստեղծած գործիքների միջոցով, որոնք գնահատվում են երաժիշտների կողմից ամբողջ աշխարհում։
Այսօր Հայաստանում հնչող բոլոր ավանդական գործիքներից միայն դուդուկն է համարվում իսկապես հայկական ծագմամբ՝ ծիրանի փայտից կերտված մի ձայն, որը հնչում է ավելի քան երկու հազար տարվա անընդհատ պատմության միջով։
Իր արտահայտիչ ու բազմերանգ տեմբրի և ջերմ հնչողության շնորհիվ դուդուկը դարձել է Հայաստանի առօրյայի մի մասը։ Դրա ծագումը հասնում է առնվազն նախաքրիստոնեական ժամանակներին, ինչի շնորհիվ այն աշխարհի ամենահին երկեղեգ գործիքներից մեկն է։
Հայկական դուդուկը ցիլինդրաձև փող է՝ պատրաստված ծիրանի փայտից։ Այդ նյութը դարերի ընթացքում ընտրվել է իր եզակի ռեզոնանսի համար, որը չի կրկնվում այլ փայտատեսակներով։ Մինչ այլ երկրներում իրենց տարբերակները հաճախ պատրաստվում են սալորենու կամ ընկուզենու փայտից, ծիրանենին տալիս է հատուկ հայկական ջերմություն։
Տարածաշրջանի այլ տարբերակները սովորաբար ունեն ավելի եղեգնային, արտահայտված քթային հնչողություն։ Հայկական դուդուկը զարգացել է հակառակ ուղղությամբ՝ դառնալով ավելի ջերմ ու մեղմ, մարդկային ձայնին ավելի մոտ, քան սովորական եղեգնային գործիքներին։ Այդ տարբերությունն է հայկական հնչողության էությունը։
Գործիքի հիմնական կառուցվածքը երկար պատմության ընթացքում քիչ է փոխվել։ Սկզբում այն պատրաստվում էր ոսկորից, հետո վերածվեց եղեգի միաձույլ ձողի՝ երկայնքով բացված անցքերով։ Սա ուներ ակնհայտ թերություններ․ ճաքելու դեպքում պետք էր ամբողջ գործիքը նորից պատրաստել, և այն չէր կարգավորվում։
Այս երկու խնդիրները լուծելու համար դուդուկը հետագայում ձևափոխվեց երկմաս կառուցվածքի՝ մեծ երկեղեգ ղամիշ և ծիրանի փայտից մարմին։ Սա հենց այն ձևն է, որով վարպետները պատրաստում են դուդուկը մինչ օրս։
Գործիքը խոռոչ փող է՝ վերևում ութ մատնատեղով և ներքևում մեկ բթամատի անցքով։ Դիապազոնը մեկ օկտավա է, սակայն նվագումը պահանջում է զգալի վարպետություն․ դինամիկան ամբողջությամբ վերահսկվում է շուրթերի և մատների աշխատանքով։ Կարգավորումը դիատոնիկ է, բայց քրոմատիկ նոտաներ նույնպես ստացվում են անցքերի մասնակի ծածկմամբ։
Այն գրեթե միշտ հնչում է երկրորդ դամ դուդուկի ուղեկցությամբ, որը մեղեդու ներքո պահում է շարունակական դրոն։ Սա աշխարհի ամենահին անսամբլային ավանդույթներից մեկն է, որն էլ հայկական երաժշտությանը տալիս է իր բնորոշ շերտավոր մթնոլորտը։